Op de heuvels boven Monopoli ligt Sicarico, een landelijke contrada waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Hier is het land altijd gul geweest: olijfbomen, amandelgaarden, vijgenbomen en kleine stenen huizen, verspreid tussen lage kalkstenen heuvels. Eeuwenlang leefden families van deze aarde en gaven ze er vorm aan met terrassen, droge stenen muren en ondergrondse cisternen die het water van de diepe winter bewaren voor de hete zomers.

Contrada Sicarico ontleent haar naam aan deze eeuwenoude landelijke wereld. Historische archieven vermelden het gebied al in de 17de en 18de eeuw als onderdeel van het platteland van Monopoli, toen adellijke families en religieuze orden er percelen grond bezaten. Het leven was eenvoudig en draaide rond de landbouw, maar was nauw verbonden met het ritme van de seizoenen: de druivenoogst in september, de olijvenoogst in november, winteravonden bij het vuur, huwelijken en dorpsfeesten in de zomer.

Ons huis maakte deel uit van dat verhaal. Het begon als twee stenen cantina’s, waar boeren hun olijven en wijn bewaarden. Aan het begin van de 20ste eeuw werden ze samengevoegd tot een woning, gebouwd rechtstreeks op de rots van de heuvel. Met dikke stenen muren die bescherming boden tegen de zomerhitte, gewelfde plafonds en kleine ramen die uitkijken over het landschap, was het een typisch voorbeeld van het landelijke Puglia. Generaties lang werd van hieruit het land bewerkt, hield men toezicht op de velden, maakte men olijfolie en werden gezinnen grootgebracht.

Toen wij voor het eerst naar Contrada Sicarico kwamen, droeg het huis al deze herinneringen met zich mee, maar was het stil geworden. De cantina’s waren er nog, de steen was nog steeds sterk, maar de muren droegen de sporen van tijd en verlatenheid. We voelden meteen dat deze plek een nieuw leven verdiende — niet als een museum, maar als een levend huis, dat mensen verwelkomt die de ziel van Puglia willen ontdekken.

Vandaag, na een zorgvuldige renovatie, ademt het huis opnieuw. De cantina’s zijn bewaard gebleven en vertellen hun verhaal uit het verleden, terwijl de leefruimtes comfort en warmte brengen. Het zwembad weerspiegelt de hemel op de plek waar vroeger cisternen regenwater verzamelden. De buitenlounge, met open haard, roept de avonden op waarop families zich rond het vuur verzamelden om verhalen te delen.

Door hier te verblijven, word je deel van deze geschiedenis. Je slaapt binnen muren die eeuwen van oogsten hebben meegemaakt. Je kijkt uit over olijfbomen waarvan de wortels dieper reiken dan het geheugen. Je bewandelt dezelfde paden die generaties boeren verbonden met Monopoli en de zee.

Dit is niet zomaar een vakantievilla. Het is een plek waar verleden en heden samenkomen, waar je de stilte van het platteland van Sicarico en de rijkdom van zijn tradities kunt voelen — terwijl je geniet van het comfort van een huis dat voor vandaag opnieuw tot leven is gebracht.

Volgens het Catasto Onciario van Monopoli (1754, delen 48–52) bevindt ons land zich in een van de landelijke contrade die werden opgenomen in het eigendomsregister van Cozzana. In lokale notariële akten wordt de familie Palmieri vermeld als eigenaar van percelen in dit gebied, en kaarten uit deze volumes tonen droge stenen muren en terrassen die opvallend gelijken op de structuren die vandaag nog steeds rond ons huis zichtbaar zijn. Daarnaast bewaren de archieven ‘Selva d’Oro’ van Abate Capitanio documenten uit de 19de eeuw waarin wordt verwezen naar de verkoop en het gebruik van gronden ‘in contrada Cozzana’ door lokale landeigenaarsfamilies.

Onze wens is eenvoudig: dat elke gast die naar Contrada Sicarico komt dezelfde verbondenheid voelt als wij — met het land, met zijn geschiedenis en met een manier van leven die tegelijk tijdloos en diep menselijk is.